In 75 v. Chr.  wist Rome de streken en noordwesten van Thracië te onderwerpen. C. Scribonius Curio, proconsul van Macedonia, stootte in dat jaar aan het hoofd van zijn troepen door tot aan de Donau en behaalde de overwinning over de zo geduchte Thraciërs (of de aan hen verwante stammen). Het gebied zelf werd echter pas circa 29 v. Chr. echt onderworpen door Marcus Licinius Crassus, die tijdens de regering van Augustus proconsul van Macedonië was. Toch liet de verdere organisatie als Romeinse provincie op zich wachten tot het einde van Augustus' leven. In 6 n. Chr. kwam er uiteindelijk echt een gouverneur, Caecina Severus. Het grondgebied van de nieuwe provincie Moesia kwam ruwweg overeen met het tegenwoordige Servië plus Bulgarije.

De zuidoostelijke delen van Thracië waren tot 46 v. Chr.  een Romeins protectoraat , waar Odrysische koningen heersten en een zekere zelfstandigheid wist te bewaren. In 46 n. Chr. werd onder Claudius het omgevormd tot de provincia Thracia. 

Na de verovering door Claudius ontwikkelde Thracië zich voorspoedig, met name in de handelssteden als Ulpia Serdina (nu: hoofdstad Sofia), Trimontium (nu: Plovdiv) en Augusta Traiana (Stara Zagora). Op het platteland hadden de Romeinen het moeilijker door voortdurende aanvallen op hun troepen. In 476 viel het West-Romeinse rijk en begonnen de tot rond 1500 durende Middeleeuwen. Vanaf de 3e eeuw, de tijd van de grote volksverhuizingen, werd het gebied ten westen van de Zwarte Zee binnengevallen door de Hunnen en de Visigoten. Na deze volkeren trokken rond de 5e eeuw Slavische stammen de Donau over. Uiteindelijk ging de Thracische cultuur volledig op in de Slavische cultuur.

De verstedelijking in dit gebied maakte een sterke ontwikkeling door. De meeste Thracische steden bezaten bijna alle gebruikelijke kenmerken van Romeinse steden wat betreft hun grootschalige architectuur en versiering met beelden. Ook de schilderkunst en het handwerk waren goed ontwikkeld, nog steeds sterk beïnvloed door de Hellenistische kunstopvattingen. De godsdienst van de veroveraars kreeg vooral in de stedelijke centra vaste voet. Op den duur werden de Thracische godheden alleen nog maar vereerd in de geïsoleerde en nagenoeg ontoegankelijke bergstreken. Alleen de oude begrafenisgebruiken bleven gehandhaafd. Tot het begin van de vroegchristelijke tijd bleven de Thraciërs grafheuvels oprichten. De meest karakteristieke overblijfselen uit deze tijd waren de in deze grafheuvels ontdekte Thracische wagens, bespannen met paarden, voorzien van een rijk tuig. 

De Daciërs (Latijn: Daci, Grieks: Dákai) waren, net als de aan hen verwante Geten, een Indo-Europees volk. Ze spraken hun eigen taal: het Dacisch.Voor het werd van de Daciërs melding werd gemaakt in de Romeinse tijd. Zij woonden vooral in Transsylvanië en het westen van Walachije. De Geten woonden In Oost-Walachije en de Dobroedzja, het gebied gelegen tussen de benedenloop van de Donau en de Zwarte Zee. In Moldavië leefden de eveneens aan hen verwante Karpen (naar wie de Karpaten zijn vernoemd). 

Uit Griekse en Romeinse bronnen weten we dat er over dit gebied sinds de 5e eeuw v. Chr. Dacische koningen heersten. Van velen weten we slechts alleen de namen. Bekend is ook dat in de derde eeuw v. Chr. Moskon regeerde over de noordelijke delen van Dobroedzja. Waarschijnlijk was hij het hoofd van een lokale stammenunie, die dichte relaties met de lokale Griekse koloniën hadden en de Griekse stijl van beleid overnamen. De bewijzen van zijn bestaan zijn een aantal zilveren muntstukken die dichtbij Tulcea gevonden werden. De muntstukken beeldden een hoofd uit, van een jonge man met lang haar en een tiara op zijn hoofd. Op de achterkant stond een man op een paard en het opschrift  Basileos Moskonos (Koning Moskon). 

Op de zuidelijke Balkan organiseerden ± 56 - 54 v. Chr. de Daciërs een machtig militair en politiek bondgenootschap onder leiding van Burebista (Boerebista, Burbista) (82 - 44 v. Chr.). Deze verenigde de Daciërs in één rijk en maakte zelfs de Boii en andere Keltische stammen van Bohemen en Moravië aan zijn rijk schatplichtig. Argedava of Sargedava werd de hoofdstad van zijn rijk (nu ligt op dezelfde plek de huidige plaats Popeşti-Leordoni in het district Llfov).

Een dreigende oorlog tussen het rijk van Burebista en het Romeinse Rijk werd voorkomen doordat in 44 v. Chr. zowel Caesar als Burebista het slachtoffer werden van een moordaanslag.

Deceneu, regeerde over het gebied van het Orastie gebergte vanuit zijn residentie Kogaionon ("De Heilige Berg"). In Sarmizegetusa liet hij  heiligdommen bouwen. Na hem regeerden Comosicus, Scorilo (die 40 jaar regeerde) en Duras (68 - 87). 

Dicomes, een familielid van Burebista regeerde over een koninkrijk tussen de Karpaten en de Dnestr. Over Dobruja regeerden Dapyx en Zyraxes en over Muntenia Roles en Cotiso.

rechts: wat nog rest van  Sarmizegetusa, de hoofdstad van de Daciërs lag op 1100 m hoogte in het Haţeg-gebergte, in de Transsylvanische Alpen.

In de winter van 85 / 86 viel het leger van de Dacische koning Duras (68 - 87) de Romeinse provincie Moesia, ten zuiden van de Donau, binnen, waarna zijn soldaten in dit gebied aan het plunderen sloegen. Keizer Domitianus (81 - 96) verdeelde de provincie in Moesia Inferior en Moesia Superior, voorbereidend op een aanval. 

Decebalus (87 - 106)

In 88 werd het Romeinse offensief voortgezet. Het Romeinse leger, dit keer onder het commando van Tettius Iulianus, versloeg de Daciërs bij Tapae. Na deze slag sloten Domitianus en Decebalus vrede.

Decebalus, detail uit de kolom van Trajanus

Volgend op de vrede van 89 werd Decebalus een cliens (beschermeling) van Rome. Ze kregen geld, handwerklieden en oorlogstuig van het Romeinse rijk om de grenzen te verdedigen. Sommige historici zijn van mening dat dit een onvoordelige vrede was voor Rome, maar dat Dominiatus de vrede in dit gebied wilde bewaren om Germanië aan zich te onderwerpen. 

Decebalus greep deze vrede aan om weer een krachtig leger op te bouwen. Het Dacische volk zou toen ca. 2.000.000 zielen hebben geteld. In die tijd was het normaal dat 1/10 van de totale bevolking in het leger zou zitten; men kan dus stellen dat het Dacische leger een omvang moet hebben gehad van 200.000 man. Met deze getallen zou Dacië destijds het grootste inwonertal gehad hebben van Europa, op het Romeinse Rijk na. 

De voor Rome wat vernederende situatie zou duren totdat er in 98 in Rome een nieuwe en krachtige keizer aan de macht aan de macht kwam: Trajanus, die onmiddellijk troepen stuurde naar Dacië om de Daciërs definitief aan Rome te onderwerpen. De Dacische oorlogen waren begonnen.

Dacia, Moesia, Thracia (100 - 200 n. Chr.)

laatst bijgewerkt: 10-05-07